Categorie: Uncategorized

Dag 8 — De terugreis
De laatste ochtend in het hotel. Rugzakken dicht, kamer nog één keer nalopen, en dan op weg naar de boottrip — poging twee. Dit keer hopelijk met wat minder wind. Al klonk dat “hopelijk” vrij optimistisch, want er stond nog steeds een flinke woei. We zouden een appje krijgen als het werd afgelast, dus we gingen op goed geluk die kant op.
Tevergeefs, zo bleek. De tour ging toch niet door.
Een alternatief plan hadden we niet echt, dus een smoothie bij de haven werd een koffie, en die koffie werd uiteindelijk een lunch. Maar met de zon op ons gezicht en goede gesprekken vloog de tijd voorbij. Niet de laatste dag die we hadden gehoopt, maar wel eentje die precies paste bij deze vakantie: alles loopt anders dan gepland, en toch komt het goed.
Daarna rustig aan richting het vliegveld. Gek genoeg is vliegen eigenlijk het makkelijkste deel van de reis qua toegankelijkheid — je wordt gewoon van medewerker naar medewerker doorgegeven, alsof je een estafettestokje bent met een boardingpass. En zo zitten we ineens weer in het vliegtuig naar huis, na een mooie week vol wind, zon, en een hoop verhalen.

Eerder hadden we het al over de legendarische belofte van het hotel: “We brengen pastizzi bij het ontbijt.” Na alles wat ze hier al voor ons gedaan hebben, zou het ons eigenlijk niet meer verbazen als ze het écht zouden doen. En jawel hoor: maandag verscheen er tot onze verbazing een bord warme pastizzi op tafel. En vandaag gebeurde het wéér – dit keer gebracht door een andere medewerker. Twee dagen op rij dus. Ze zijn echt te goed voor ons.
De dag begon rustig. Geen vroege wekker, geen gehaast schema – gewoon wakker worden, ontbijten en langzaam op gang komen. We hadden een boottocht gepland, maar de harde wind had daar duidelijk andere plannen mee. Dus die verplaatst naar morgen. De ochtend werd een ontspannen sessie op het dakterras bij het zwembad, met zon, stilte en nul verplichtingen.
’s Middags stond er een bezoek op de planning bij onze vrienden – dezelfde met wie we eerder gezellig hadden gegeten. We besloten de bus te nemen. Dat bleek meteen een oefening in vertrouwen: de eerste bus kwam vijftien minuten te laat, terwijl ondertussen van alles voorbij reed. Hoe lang het nog zou duren, wist niemand. De Nederlandse OV-punctualiteit begon ineens een stuk aantrekkelijker te klinken.
Toen we eenmaal in de bus zaten, ging het bij de overstap mis. Keuze: een uur wachten of 26 minuten lopen. We kozen natuurlijk voor het laatste – een beetje sightseeing leek ons wel leuk.
Alleen… Apple Maps en de Maltese infrastructuurplanners (wie dat ook zijn) stuurden ons doodleuk langs de snelweg, met een “wandelpad” dat meer leek op een smalle streep beton die toevallig naast het asfalt lag. Het kostte flink wat zoeken om een fatsoenlijke route te vinden.
Gelukkig bood Aira, hulp op afstand via camera, uitkomst. Via hun aanwijzingen vonden we een alternatief pad, dat voelde als een kruising tussen een stadswandeling en een survivaltocht. Malta lijkt stoepen en oversteekplaatsen nog steeds te beschouwen als optionele luxe. We waren dan ook bijzonder opgelucht toen we aankwamen.
Daar volgde een gezellige avond: nieuwe mensen leren kennen, veel gelachen, en een kijkje genomen in het coliving-gebouw waar onze vrienden tijdelijk verblijven. Het eten kwam via Wolt – de bezorgdienst waar je blijkbaar zelfs stoelen en tafels kunt laten leveren. Wij hielden het gewoon bij eten.
De terugweg deden we per Uber. Want eerlijk is eerlijk: na een dag vol wind, verdwalen en snelwegzoektochten hadden we dat ritje dubbel en dwars verdiend.

Dag 6 – De Gozo Expeditie Vandaag gingen we op expeditie naar Gozo. Eerst met de bus, daarna met de veerboot — het was mooi weer, en het voelde meteen als het begin van een goede dag.
Eerste halte: de Citadel in Victoria. Een indrukwekkend bouwwerk midden op het eiland, ooit gebouwd om vijanden buiten te houden. We hebben de Citadel beklommen, en bovenop de muren waaide het flink, maar dat hoorde er wel een beetje bij. Dankzij de maquette konden we goed voelen hoe het geheel in elkaar zat — een fijne manier om een idee te krijgen van de vorm en grootte van de vesting.
Na de klim en de wind werd het tijd voor lunch. In een klein tentje in de stad aten we een salade — simpel, vers en precies wat we nodig hadden voor het vervolg van de dag. Wat we toen nog niet wisten: dit restaurant zou later een hoofdrol krijgen in ons verhaal.
Daarna gingen we door naar de Ġgantija-tempels. Gebouwd rond 3500 jaar voor Christus, en daarmee ouder dan de piramides. Het zijn ruïnes van enorme stenen, indrukwekkend in hun eenvoud. We kregen een korte video over de geschiedenis en konden daarna zelf rondlopen tussen de overblijfselen. Bijzonder om te bedenken hoe lang dit hier al staat — maar we deden het bezoek vrij efficiënt; binnen een half uur stonden we weer buiten.
Het vinden van de tempels was trouwens al een avontuur op zich. Google Maps had moeite om ze te lokaliseren, wat achteraf gezien logisch is: 3500 jaar geleden bestond Google Maps nog niet, en dat merk je.
Toen kwam de zonnebril-affaire. Jesse bleek zijn bril te hebben achtergelaten bij het lunchrestaurant. Met een Uber reden we er even terug naartoe — een bliksembezoek. De chauffeur parkeerde zijn auto dwars op de weg, blokkeerde het verkeer, dook het restaurant in en kwam een minuut later triomfantelijk naar buiten met de zonnebril in zijn hand. Held van de dag, geen twijfel mogelijk.
De terugreis begon ontspannen. De veerboot was rustig; we zaten buiten in de zon met de wind in ons gezicht. Maar bij de terminal op Malta brak de chaos los. Er was een medewerker die ons vriendelijk vier traptreden naar beneden hielp en daarna vond dat het wel genoeg was. Vervolgens verscheen er een Amerikaan die ons lachend achterna kwam:
“That guy thinks he actually helped you — I mean, I can help, but I have no idea where we are either.” Een opmerking die tegelijk goed bedoeld en volledig nutteloos was.
En toen was er nog de Engelsman. Die stond voor de terminal en riep onafgebroken “Taxi! Taxi!” — steeds harder, steeds wanhopiger, terwijl niemand reageerde. Hoe langer hij werd genegeerd, hoe fanatieker hij riep. Toen wij al lang in de bus zaten, stond hij er nog steeds. We weten niet hoe zijn verhaal eindigde, maar we hadden het eerlijk gezegd graag geweten.
Uiteindelijk vonden we met wat hulp de juiste bus terug naar Mellieħa. Daar aten we nog lekker in een restaurantje vlak bij het hotel en sloten de dag tevreden af.

De dag dat we niet gingen vliegen, maar wel over het water vlogen
De dag begon met een verstandig ontbijt. Niet te veel, want we zouden gaan paragliden — althans, dat was het plan. Op de site stond het namelijk nergens, en eerlijk gezegd hadden we al onze twijfels. Want tja, waar vind je op Malta een berg hoog genoeg om vanaf te springen?
Eenmaal bij de plek aangekomen bleek het inderdaad niet om paragliden, maar om paraselen te gaan. Alleen: geen wind. Geen actie. De baas van het watersportbedrijf — een vriendelijke man met een hoofd vol ideeën — stelde direct iets anders voor: jetskiën. Begeleiding was geen enkel probleem.
Dat klonk eerlijk gezegd als een uitstekend plan B. We besloten eerst even een smoothie te drinken met uitzicht op zee, deels om na te denken, deels om mentaal te wennen aan het idee dat we straks met 60 kilometer per uur over het water zouden stuiteren.
Even later zat Liesette achterop de jetski, met de bestuurder voor haar. En gáán. Vol snelheid de haven uit, over de golven, het water spatte in alle richtingen. Buiten het zicht van de kust mocht ze zelfs even zelf sturen — en de lach op haar gezicht zei alles. Toch was ik blij toen ze weer veilig terug was.
Daarna was ik aan de beurt. Ergens tussen blijdschap en lichte paniek hield ik me stevig vast. Maar wat een ervaring, wat een snelheid. Er zijn geen foto’s van, maar de grijns op ons gezicht ging niet meer weg. Toen we terugkwamen, hadden we allebei het gevoel dat we toch een beetje gevlogen hadden — alleen dan horizontaal.
’s Middags zaten we bij het zwembad op het dakterras om bij te komen van de adrenaline. De barman begroette ons met: “You want coffee again?” en leek al precies te weten wat we gedaan hadden. We beginnen te vermoeden dat het hotelpersoneel een groepsapp heeft waarin ze bijhouden wat hun blinde gasten allemaal uitspoken.
’s Avonds sloten we de dag af met pizza en een burger aan het water. En ergens tussendoor waren we nog even op jacht naar pastizzi. Het hotelpersoneel beloofde dat dinsdagochtend te regelen — en als we hun enthousiasme een beetje kennen, nodigen ze waarschijnlijk de bakker zelf uit. Dinsdag meer 😉

Voor vertrek eerst de rugzak ingepakt — want als wij op expeditie gaan, doen we dat professioneel. Twee telefoons, twee paar oortjes, een powerbank, een reservestok en een fles water. Met die uitrusting waren we klaar voor de hoofdstad.

Het ontbijt was eenvoudig maar prima: yoghurt, muesli en koffie. Alleen de bediening maakte zich zorgen of we wel genoeg aten. We moesten bijna verantwoording afleggen dat we hun driegangenontbijt afsloegen, dus legden we uit dat we een streetfoodtour gingen doen.

De busrit naar Valletta verliep soepel, tot we vlak voor een ongeluk stil kwamen te staan. De tijd tikte door, de spanning steeg, maar dankzij een vriendelijke voorbijganger die ons even meenam, kwamen we precies op tijd aan.

De tour begon met een pastizzi — een knapperig bladerdeeghapje gevuld met een soort erwtenpuree. Heel erg lekker. Daarna volgde brood met tonijn, olijven, tomaat en ui — en zelfs ik, die tonijn normaal links laat liggen, vond het smakelijk.

We dronken een lokaal drankje (naam kwijt, smaak goed) en belandden op een terras dat letterlijk op een trap stond. De ene stoel stond twee treden hoger dan de andere, dus opschuiven was levensgevaarlijk. We gooiden bijna een stoel om — domino-effect net voorkomen.

Daarna een koffietentje met misschien wel de meest bijzondere koffie ooit: espresso met sinaasappel, nootmuskaat, anijs en kaneel. Liesette vond het hemels, ik noemde het vooral interessant. Er zaten ook twee onbekende koekjes bij die vooral bewezen dat je niet alles hoeft te begrijpen om ervan te genieten.

De lunch vond plaats in een klein authentiek restaurantje. Eerst een borrelplank met Maltese hapjes, toen konijn als hoofdgerecht en een mierzoet toetje van sesam en suiker. Het konijn was heerlijk, maar wel wat ongemakkelijk — thuis hadden we vroeger ook twee konijnen, Grijsje en Vlekje, en dat beeld krijg je dan niet helemaal uit je hoofd. Het was lekker, maar we zouden het niet snel nog eens bestellen.

Na afloop wandelden we nog even door de stadstuinen. Ondertussen stroomde Valletta vol mensen voor Notte Bianca , een groot stadsfeest met muziek en open musea. Gezellig, maar een uitdaging om doorheen te navigeren. Uiteindelijk bereikten we met onze navigatie skills de bushalte — de chauffeur zat er gelukkig al, dus de bus zou niet zonder ons vertrekken.

Terug in het hotel aten we nog bij hetzelfde Thaise restaurant als eerder in de week. Een rustige afsluiter van een drukke, volle dag vol eten, trappen en herinneringen.

Dag 3 – Fruitoverschot en menukaartchaos

De dag begon opnieuw met een driegangenontbijt. De bediening was weer heerlijk behulpzaam — misschien iets té. Want toen we om “een beetje fruit” vroegen, verscheen er voor ieder van ons een complete fruitmand: een appel, een banaan én een sinaasappel. We overwogen kort om een fruitkraam te openen, maar besloten toch richting het strand te lopen.

Daar genoten we van een drankje op een terras pal aan het zand. De ober raakte wat in de war toen we een alcoholvrije mojito wilden, maar gelukkig werd er een collega met meer begrip op ons afgestuurd. Met de voeten in het water — ik dan — was het ultieme vakantiegevoel compleet.

Terug in het hotel zochten we het dakterras weer op. Liesette waagde zich aan een duik in het zwembad, hoewel het water fris genoeg was om pinguïns jaloers te maken. Daarna kregen we, alweer ongevraagd maar zeer welkom, een gratis kopje koffie.

’s Avonds aten we met twee vrienden op een heuvel — letterlijk het hoogtepunt van de dag. De zon ging onder, de sfeer was goed, en de menukaarten… waren dat niet. Drie versies, allemaal anders, dus we bestelden enthousiast gerechten die helemaal niet bleken te bestaan. Maar met goed gezelschap, veel gelach en een tiramisu die alles goedmaakte, was het een perfecte afsluiting van de dag.

 Dag 2: All-inclusive VIP service
Geschreven door Jesse

We begonnen de dag met een driegangenontbijt . Ja, je leest het goed: drie gangen. Eerst muesli en fruit als “voorgerecht”, toen een volledig Engels ontbijt als “hoofdgerecht”, en daarna als “dessert” een berg croissantjes en chocoladebroodjes. Voor de zekerheid werd alles weggespoeld met jus d’orange én koffie. Het ontbrak ons aan niets met dank aan de meer dan vriendelijke medewerkers bij het ontbijt.
We voelden ons alleen een beetje bezwaard, want hoe vaak we ook vriendelijk zeiden dat we genoeg hadden gehad, de nieuwe borden bleven tóch op tafel verschijnen. De witte bonen in tomatensaus hebben we daarom maar beleefd genegeerd.

Terug op de kamer rinkelde de telefoon. De frontofficemanager hing aan de lijn met de vraag of echt alles naar wens was. “Als jullie opgehaald moeten worden van de kamer, kan dat hoor,” zei hij bloedserieus. Op dat moment voelde ik me minder een gast in een eenvoudig hotel, maar meer een VIP die de best mogelijke behandeling moest krijgen. Een beetje ongemakkelijk wel.

Daarna: boodschappen doen. Dat zou “twintig minuutjes lopen” zijn. Dat bleek een route over stoepen van twintig centimeter breed, bezaaid met paaltjes, trappen, opstapjes en vuilniszakken die aan de weg stonden om te worden opgehaald. Pure urban survival. Uiteindelijk vonden we de supermarkt met flessen water uitgestald midden op straat. Een milkshake in een nabijgelegen koffietentje hadden we wel verdiend. Zelfs daar kwamen we een medewerker van het hotel tegen.

De terugweg besloten we wijselijk met een Uber te doen. De beste investering van de dag.

‘s Middags was het tijd voor ontspanning bij het zwembad. Zodra we daar aankwamen, stond de manager van de bar, al klaar alsof hij al door de receptie was gewaarschuwd. Hij wees ons op twee bedjes, bracht een drankje van het huis en zorgde ervoor dat het ons aan niets ontbrak.

Het Thaise restaurantje waar we in de avond aten was top. Heerlijke gerechten met uitzondering van de kokosnootsap (geen aanrader, maar ja, elke dag moeten we toch iets nieuws proeven op vakantie). Gelukkig maakte het dessert alles goed: gebakken banaan met ijs.

En zo eindigde onze dag met volle magen, genoeg zon en het gevoel dat we vandaag misschien iets te goed verzorgd waren.

We (Liesette en ik) zijn een weekje op vakantie naar Malta. Onze belevenissen kun je volgen via Polarsteps, maar ook hier. Dit is de eerste dag.

Dag 1: Geschreven door Liesette
Vliegende start! Gisteren zijn Jesse en ik vertrokken naar Malta. De reis verliep soepel, op een driekwartier durende file richting Schiphol na. Gelukkig waren we ruim op tijd en hielp de assistentie ons uiteindelijk een uur voor vertrek. Jesse’s vader greep dat moment aan om ons een afscheidscadeau te geven: een kop koffie. De rest van de week moeten we het zelf doen.

Tot nu toe gaat dat uitstekend. Met de assistentie kwamen we probleemloos bij het juiste vliegtuig en de vlucht was comfortabel. Voor mij voelde drie uur vliegen als niets na mijn terugreis uit Singapore. In Maqta ontmoetten we bekenden van Jesse die dezelfde vlucht hadden; ook zij hebben een visuele beperking. Het ging bijna mis toen de assistentie ons aan de verkeerde groep koppelde, maar dat hadden we gelukkig snel door.

Vanaf het vliegveld bracht een chauffeur ons netjes naar het hotel. Daar werden we warm ontvangen en naar de kamer begeleid. Met AI lieten we ons uitzicht beschrijven: rechts ligt de kust, en onder ons balkon horen we een zwembad. Zelf naar buiten kijken is tenslotte zwaar overschat.

Het grootste avontuur was het vinden van een restaurant. Ik had al weken zin in patat met een burger, en uiteindelijk vond Jesse dit op de kaart van een Hongaars restaurant. Met hulp van AI bekeken we de typische gerechten. Toen we naar buiten wilden, regende het, en kregen we eerst een kop koffie van het hotel aangeboden. Attent én lekker: een espresso en een grote cappuccino (of beter gezegd soepocino).

Toen het droog werd, gingen we op pad. Het restaurant lag dichtbij, maar vinden bleek een hele zoektocht: we hadden uiteindelijk zes verschillende apps nodig om er te komen. Zes. Voor een burger. Je zou bijna denken dat we op expeditie waren naar de Himalaya. Het eten – de burger én een Hongaars toetje met een onuitspreekbare naam – was de moeite meer dan waard. De terugweg verliep zonder problemen.

Zo zit dag één er alweer op. De tijd vliegt!

De regen wekte ons vanochtend iets na 7 uur. Brrr, wakker worden in een half open hut terwijl de regen en wind om je heen hun gang gaan is niet ideaal. Wat een contrast na de zonnige dag van gisteren.
Eerst maar rustig de spullen inpakken, ontbijten en kijken wat het weer de rest van de dag zou gaan doen. We hadden nog ruim twintig kilometer te gaan om bij onze auto te komen die bij het station van Mellerud stond te wachten. De weer apps voorspelden de rest van de dag buien, maar het veranderde met de minuut, dus we besloten er gewoon op te gokken dat het droog zou blijven, met een bus verbinding als backup achter de hand. Maar die wilden we natuurlijk niet hoeven gebruiken.

Toen de grootste buien voorbij waren zijn we vertrokken, en dat was een goede keuze. We hebben de rest van de dag geen spatje regen meer gehad, de weergoden waren ons opnieuw goed gezind.
De route bracht ons door bossen, boerenland en nog meer bossen. Sommige stukken bos waar we doorheen liepen zijn bestemd voor de houtproductie. Dat heeft zo z’n voordelen, vooral dat houtproductie zorgt voor mooie, brede paden door het bos waar het heerlijk doorstappen is. En een mooie plek voor een heerlijke calorierijke lunch, genieten in het zonnetje, zittend op een boomstam in het bos, doet wonderen en geeft weer nieuwe energie voor de rest van de tocht. Bijna dan.

Want zoals altijd, de laatste loodjes wegen het zwaarst, zo ook vandaag. Wat wil je ook na in totaal bijna 100 km wandelen in 5 dagen. Na 22.5 kilometer wandelen eindigde onze dag met als avondeten een welverdiende enorme pizza en pita brood. Terug in de bewoonde wereld dus! De weergoden vonden dit een goed moment om alle regen alsnog te laten neerdalen, helemaal prima, wij zaten droog!
Vanavond slapen we weer in hetzelfde hostel als op de heenreis, en dan reizen we de komende dagen weer naar huis.
Wat was dit een bijzondere week. We hebben soms afgezien, soms moeten ploeteren, maar we hebben ook fantastisch mooie plekken gezien, geslapen midden in de natuur, veel geleerd en vooral enorm genoten.

Na een ietwat koude en natte (ja, Zweedse tipi hutten zijn niet altijd waterdicht) nacht stonden we toch weer uitgerust naast ons bed voor de wandeling naar Livarebosjön. Ongeveer 16 kilometer op de planning. Rustig aan opstarten en ontbijten en daarna op weg.

We besloten vandaag om opnieuw van de route af te wijken en zelf via navigatie wat te plannen. We hadden de afgelopen dagen wel genoeg uitdagende paden gehad, en zeker met de regen van de afgelopen nacht waren de smalle bospaden vaak spekglad.

De route van vandaag bracht ons langs typisch Zweedse dorpjes, huisjes, meren en bossen. Wel iets meer in de bewoonde wereld dan gisteren, maar nog altijd een mooie route.
Af en toe best zwaar, vooral de lange stukken met soms tot 20 procent stijging. Maar met een Snickers in het vooruitzicht bij de eerstvolgende afslag zetten we toch nog even door.
Het wandelen werd beloond met de mooiste kampeerplek van deze week. Een hut voor onszelf, een relaxte zitbank, wc en ingesloten door twee grote meren, wat wil je nog meer? 😉 Gezwommen in het meer en buiten gegeten. Nu aan het genieten van de ondergaande zon op onze laatste avond.
Vandaag iets minder foto’s, we moeten nog wat telefoon batterij overhouden voor morgen.