Eerder hadden we het al over de legendarische belofte van het hotel: “We brengen pastizzi bij het ontbijt.” Na alles wat ze hier al voor ons gedaan hebben, zou het ons eigenlijk niet meer verbazen als ze het écht zouden doen. En jawel hoor: maandag verscheen er tot onze verbazing een bord warme pastizzi op tafel. En vandaag gebeurde het wéér – dit keer gebracht door een andere medewerker. Twee dagen op rij dus. Ze zijn echt te goed voor ons.
De dag begon rustig. Geen vroege wekker, geen gehaast schema – gewoon wakker worden, ontbijten en langzaam op gang komen. We hadden een boottocht gepland, maar de harde wind had daar duidelijk andere plannen mee. Dus die verplaatst naar morgen. De ochtend werd een ontspannen sessie op het dakterras bij het zwembad, met zon, stilte en nul verplichtingen.
’s Middags stond er een bezoek op de planning bij onze vrienden – dezelfde met wie we eerder gezellig hadden gegeten. We besloten de bus te nemen. Dat bleek meteen een oefening in vertrouwen: de eerste bus kwam vijftien minuten te laat, terwijl ondertussen van alles voorbij reed. Hoe lang het nog zou duren, wist niemand. De Nederlandse OV-punctualiteit begon ineens een stuk aantrekkelijker te klinken.
Toen we eenmaal in de bus zaten, ging het bij de overstap mis. Keuze: een uur wachten of 26 minuten lopen. We kozen natuurlijk voor het laatste – een beetje sightseeing leek ons wel leuk.
Alleen… Apple Maps en de Maltese infrastructuurplanners (wie dat ook zijn) stuurden ons doodleuk langs de snelweg, met een “wandelpad” dat meer leek op een smalle streep beton die toevallig naast het asfalt lag. Het kostte flink wat zoeken om een fatsoenlijke route te vinden.
Gelukkig bood Aira, hulp op afstand via camera, uitkomst. Via hun aanwijzingen vonden we een alternatief pad, dat voelde als een kruising tussen een stadswandeling en een survivaltocht. Malta lijkt stoepen en oversteekplaatsen nog steeds te beschouwen als optionele luxe. We waren dan ook bijzonder opgelucht toen we aankwamen.
Daar volgde een gezellige avond: nieuwe mensen leren kennen, veel gelachen, en een kijkje genomen in het coliving-gebouw waar onze vrienden tijdelijk verblijven. Het eten kwam via Wolt – de bezorgdienst waar je blijkbaar zelfs stoelen en tafels kunt laten leveren. Wij hielden het gewoon bij eten.
De terugweg deden we per Uber. Want eerlijk is eerlijk: na een dag vol wind, verdwalen en snelwegzoektochten hadden we dat ritje dubbel en dwars verdiend.